Stilstaan onderweg

Ik schrijf dit stukje onderweg naar Antwerpen, waar ik voor een moeilijk gesprek sta. Een gesprek dat me de afgelopen weken bezig heeft gehouden, in de mate dat mijn schouders er wat van verkrampt geraakt zijn. Ik heb de laatste week zowat elke mogelijk wending bedacht, elke mogelijke reactie voorbereid. “Als F. dit zegt, dan moet ik daar op wijzen. Als ze dit zegt, kan ik beter deze weg nemen…” Op elk stil moment dwaalden mijn gedachten er naar af. Je kent het wel.


Nu ik er eindelijk naar onderweg ben, helpt de treinrit me ontspannen. Bij elk station kom ik dichter bij het gesprek, verder van de onzekerheid/onduidelijkheid.


Bewust reizen, het is iets wat ik wel vaker doe. De tijd nemen om écht aan te komen en onderweg wat zaken achterlaten en laten passeren. Even geen GSM, geen laptop, geen muziek of boek, geen anderen om mee heen. Mijn gedachten op de vrije loop laten en onder de loep nemen. Even kijken naar mijn overtuigingen en angsten, en hoe reëel die eigenlijk zijn. Het voorbijglijdende landschap en het vaste ritme van de stops helpt me daarbij.


Als ik er dan eindelijk ben, zijn mijn schouders gerecht, en niet meer verkrampt. Het moeten valt weg. Een wonder op zich. Ik besluit alle opties achter me te laten, en puur vanuit benieuwdheid het gesprek in te stappen.


Sta jij ook wel eens stil onderweg?


Wij zijn benieuwd!

Karen

Recente blogposts

Alles weergeven